سعدی شیرازی
ابومحمد مُصلِح بن عَبدُالله نامور به سعدی شیرازی و مشرف الدین (۵۸۵ یا ۶۰۶ – ۶۹۱ هجری قمری) شاعر و نویسنده‌ی پارسی‌گوی ایرانی است. آوازه‌ی او بیشتر به خاطر نظم و نثر آهنگین، گیرا و قوی اوست. جایگاهش نزد اهل ادب تا بدان‌جاست که به وی لقب استاد سخن و شیخ اجل داده‌اند. آثار معروفش کتاب گلستان در نثر و بوستان در بحر متقارب و نیز غزلیات وی است.
| سعدی شیرازی | |
|---|---|
 آرامگاه سعدی در شیراز. | |
| نام اصلی | ابومحمد مُصلِح بن عَبدُالله |
| زمینه کاری | شاعر و نویسنده |
| ملیت | ایرانی |
| زادروز | ۵۸۵ یا حدود ۶۰۶ ه. ق. / ۵۸۴ شمسی شیراز، ایران. |
| مرگ | ۶۹۱ ه. ق. / ۶۷۱ شمسی شیراز، ایران. |
| جایگاه خاکسپاری | ۵۹٫۴۶″ ۳۴′ ۵۲°شرقی۲۱٫۱۴″ ۳۷′ ۲۹°شمالی |
| در زمان حکومت | سلطان محمد خوارزمشاه- سلطان غیاث‌الدین |
| رویدادهای مهم | هجوم مغولان |
| لقب | استاد سخن - شیرین سخن - شیخ اجل[۱] |
| کتاب‌ها | گلستان به نثر و بوستان به نظم و... |
| دیوان سروده‌ها | بوستان (بحر متقارب)-غزلیات - مواعظ |
| تخلص | سعدی |
| دلیل سرشناسی | نظم و نثر آهنگین و قوی آثارش |
هادی عبداللهی
+ نوشته شده در سه شنبه یکم اسفند ۱۳۹۱ ساعت توسط کارگروه تیزهوشان
|
