0

تو ای شفاعت نامت تبرّک آدم

خوشست عطر تو یا حضرت گل مریم!

دل تو ذوب شد از هُرم دردهای علی (ع)

که با علی است تو را نسبتِ گل و شبنم

شبی که رشته تسبیح اشک‏های علی

پی تو دانه به دانه گسسته شد از هم

مزار محو تو را هیچ کس نمی‏دانست

بهشت پنهان در مه! حقیقت مبهم!

چه وقت ‏بغض دل آسمان ترک بر داشت

کدام ساعت‏باران؟ دقیقه شبنم؟

مزار محو تو را گنبد آسمان خداست

و هر ستاره و ماهت کبوتران حرم

خدا شماره داغ تو را سپیده حشر

حساب می‏کند از روز خلقت آدم

شبی که نام عزیز تو بر لبم بوزد

پر از هوای گل یاس می‏شود عالم

رضا نمدکلاهی