شاه عباس یکم
شاه عباس بزرگ یا شاه عباس یکم (۹۹۶-۱۰۳۸ه. ق / ۱۵۸۷-۱۶۲۹م) نامدارترین شهریار دوران صفوی است. او فرزند شاه محمد خدابنده و پنجمین شاه از دودمان صفوی است که بر ایران به مدت بیش از ۴۲ سال با اقتدار شهریاری نمود.
شاه عباس در هجده سالگی قزوین را متصرف شد و خود را شاه ایران خواند. او برای آنکه خیالش از سوی عثمانی آسوده گردد، پیمان نامهٔ صلح با آن کشور بست و باختر ایران را به آنان واگذارد. سپس به بهینه‌سازی امور درونکشوری و فرونشاندن شورش استان‌ها پرداخت.
او نخست ازبکان را شکست داد و سپس به جنگ با عثمانی درآمد. او در سه نوبت با عثمانی جنگید و در هر سه بار پیروز شد. همچنین دو بار به گرجستان حمله کرد و آن را غارت کرد.
از واپسین لشکرکشی‌های او می‌توان فتح قندهار و آزادسازی جزایر و بنادر خلیج فارس از دست پرتغال را نام برد. در زمان شاه عباس درآمد نقدی و غیر نقدی کشور بالا رفت و همچنین بازرگانی با کشورهای بیگانه افزایش یافت. او بسیاری از نقاط کشور را آباد کرد و بناهای بسیاری ساخت که هنوز برخی از آنها پابرجاست.
شاه عباس در گذار زندگی یکی از فرزندانش را کشت و دو تن دیگر را کور کرد و دو پسر دیگرش نیز در کودکی مردند؛ بدین شیوه در هنگام مرگ جانشین شایسته‌ای از خود بازنگذاشت و به ناچار نوه او با نام شاه صفی به پادشاهی رسید.
| شاه عباس یکم | |
|---|---|
 | |
| دوران | پادشاه سلسله صفوی والی هرات |
| تاجگذاری | ۹۸۹ (قمری) |
| لقب(ها) | عباس میرزا |
| زادروز | ۱ رمضان ۹۷۸ (قمری) ۲۷ ژانویه ۱۵۷۱ (میلادی) |
| زادگاه | هرات |
| مرگ | جمعه ۲۴ جمادی‌الاول ۱۰۳۸ (قمری) ۱۹ ژانویه ۱۶۲۹ (میلادی) |
| محل مرگ | کاخ اشرف (بهشهر کنونی در استان مازندران) |
| آرامگاه | کاشان |
| پیش از | شاه صفی |
| پس از | شاه محمد خدابنده |
| همسر | همسران بسیار |
| پدر | شاه محمد خدابنده |
| مادر | خیرالنساء بیگم |
| فرزندان | محمدباقر میرزا, حسن میرزا, سلطان محمد میرزا, اسماعیل میرزا, امام قلی میرزا, شاهزاده بیگم , زبیده بیگم, خان آغا بیگم, حوا بیگم,شهربانو بیگم, ملک نسا بیگم |
| دین | اسلام |
هادی عبداللهی
